Kannada Pedagogy — ಕನ್ನಡ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನಗಳು – ಭಾಗ 1

ಗದ್ಯ ಬೋಧನೆಯು ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಭಾಷೆಯ ಸ್ಪಷ್ಟ ಓದುವಿಕೆ, ಹೊಸ ಪದಗಳ ಪರಿಚಯ ಮತ್ತು ವಾಕ್ಯರಚನೆಯ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಗದ್ಯದ ಮೂಲಕ ಭಾಷೆಯ ದೈನಂದಿನ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಗ್ರಹಣಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಕವಿತೆಯು ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಲಯಬದ್ಧತೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಕಾವ್ಯದ ಆನಂದವನ್ನು (ರಸಾನುಭವ) ನೀಡುವ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಪದ್ಯವನ್ನು ಹಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮಕ್ಕಳು ಭಾಷೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವಿಕಾಸ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಇಂಬು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಅನುಗಮನ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಉದಾಹರಣೆಗಳಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ಸಾಗಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸೂಕ್ತ ವಿಧಾನವು ಪಾಠದ ಗುರಿ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ವಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತದೆ.

ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ಪಾಠವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪೂರ್ವಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ, ಹೊಸ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಈ ಹಂತವು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಇದು ಯಶಸ್ವಿ ಬೋಧನೆಯ ತಳಹದಿಯಾಗಿದೆ.

ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವು ಬೋಧನಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಅಂತಿಮ ಹಂತವಾಗಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಮೂಲಕ ಬೋಧನಾ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಈಡೇರಿವೆಯೇ ಎಂದು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮುಂದಿನ ಬೋಧನಾ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಚಟುವಟಿಕೆ ಆಧಾರಿತ ಕಲಿಕೆಯು 'ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯುವುದು' (Learning by doing) ಎಂಬ ತತ್ವವನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಆಟಗಳು, ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಕಲಿಕೆಯು ಹೆಚ್ಚು ಆನಂದದಾಯಕ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾಟಕವು ಜೀವಂತ ಕಲೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಓದುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಭಿನಯಿಸಿದಾಗ ಅದರ ನೈಜ ಅರ್ಥ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಭಾಷಾ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಬಹುಭಾಷಿಕತೆಯು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನು ಶಿಕ್ಷಕರು ಧನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು. ಮಕ್ಕಳ ಮಾತೃಭಾಷೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಹೊಸ ಭಾಷೆ ಕಲಿಯಲು ಸೇತುವೆಯಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕು. ಇದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಮತ್ತು ಅರಿವಿನ ವಿಕಾಸಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ದೃಶ್ಯ-ಶ್ರವ್ಯ ಉಪಕರಣಗಳು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಿವಿ ಎರಡನ್ನೂ ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತವೆ. ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಬೋರ್ಡ್ ಅಥವಾ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಮೂಲಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ನೀಡುವುದರಿಂದ ಕಲಿಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಕಠಿಣ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೈಕ್ರೋ ಟೀಚಿಂಗ್ ಎನ್ನುವುದು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡುವ ಒಂದು ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ ತಂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ತರಗತಿಯ ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ಬೋಧನಾ ಸಮಯವನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕೌಶಲ್ಯಗಳ (ಉದಾ: ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯ, ವಿವರಣಾ ಕೌಶಲ್ಯ) ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಒತ್ತು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಭವಿಷ್ಯದ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ.

ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಲಿಕೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಅದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಭಾಷೆ, ಆಕರ್ಷಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವಯೋಸಹಜ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರಬೇಕು. ಉತ್ತಮ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕವು ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಓದುವ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೆರಳಿಸುವಂತಿರಬೇಕು.

ರಚನಾವಾದದ ಪ್ರಕಾರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಜ್ಞಾನದ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ಗ್ರಾಹಕರಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸುವವರು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿ, ಅಗತ್ಯ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಕ್ಕಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಅನ್ವೇಷಣೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಬಂಧವು ಬರವಣಿಗೆ ಕೌಶಲ್ಯದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹಂತವಾಗಿದೆ. ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ವತಂತ್ರ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಕರಣಬದ್ಧವಾಗಿ ಮಂಡಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಭಾಷೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಿಡಿತ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ವಂತವಾಗಿ ಬರೆಯಲು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು, ಆದ್ದರಿಂದ ಶಿಕ್ಷಕರು ಚಿತ್ರಗಳು, ಸುಳಿವುಗಳು, ಅಥವಾ ಅಪೂರ್ಣ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಬರೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬೇಕು. ಇದನ್ನು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿತ ಪ್ರಬಂಧ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಹಂತಹಂತವಾಗಿ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾಷಾ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯವು ತಾಂತ್ರಿಕ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷಿಕರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಆಲಿಸಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮುದ್ರಿಸಿ, ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯನ್ನು ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸುವಾಗ ಇಡೀ ಪದ್ಯವನ್ನು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಕಲಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ನುಡಿಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವನ್ನು ವಿವರಿಸಿ ಕಲಿಸುವುದನ್ನು ಖಂಡ ಪದ್ಧತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಲು ನೆರವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಿಲ್ ಪ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಅವರು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ವಿಧಾನವು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಮತ್ತು ನೈಜ ಜೀವನದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಗುಂಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಸ್ವತಃ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು 'ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯುವುದು' ಎಂಬ ತತ್ವಕ್ಕೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ.

ಆಟಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಸಹಜ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿದ್ದು, ಭಾಷಾ ಆಟಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಾಕರಣ ಮತ್ತು ಶಬ್ದಭಂಡಾರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಲಿಸಬಹುದು. ಆಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಯಾವುದೇ ಹಿಂಜರಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಶಾಶ್ವತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾಷಾಂತರ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಗುರಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು (ಉದಾ: ಇಂಗ್ಲಿಷ್) ಮಾತೃಭಾಷೆಗೆ ಭಾಷಾಂತರಿಸಿ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ವ್ಯಾಕರಣ ಮತ್ತು ಓದುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾರಾದರೂ, ಗುರಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ನೇರ ವಿಧಾನವು ಮಗು ತನ್ನ ಮಾತೃಭಾಷೆಯನ್ನು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಕಲಿಯುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೊಸ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂದು ನಂಬುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ವಸ್ತುವನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಿ ಗುರಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಥೈಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಜ ಸಂವಹನ ಕೌಶಲ್ಯ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಪಾಠದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ಇಡೀ ಪಾಠದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ವಿಷಯವು ದೃಢವಾಗಿ ಉಳಿಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಪುನರಾವರ್ತನೆಯು ಕಲಿಕೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಂವಾದಾತ್ಮಕ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು, ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಲು ಮತ್ತು ಗುಂಪು ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಮುರಿದು ತರಗತಿಯನ್ನು ಜೀವಂತ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ತರಗತಿಯ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿದೆ.

ರಚನಾತ್ಮಕ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನವು ನಿರಂತರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿದ್ದು, ತರಗತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳು, ರಸಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮತ್ತು ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಲಿಕಾ ನ್ಯೂನತೆಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಗುರುತಿಸಿ, ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಶಿಕ್ಷಕರು ಪಠ್ಯವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಚ್ಚಾರಣೆ, ಸೂಕ್ತ ಧ್ವನಿ ಏರಿಳಿತ (Intonation) ಮತ್ತು ವಿರಾಮ ಚಿಹ್ನೆಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಓದುತ್ತಾರೆ. ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಓದುವ ಬಗೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಡುವ 'ಮಾದರಿ'ಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಇದನ್ನು ಆಲಿಸಿದ ನಂತರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅನುಕರಣ ವಾಚನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ನೈಜ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು (Realia) ಬಳಸುವುದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ.

ಲಯವು ಕಾವ್ಯದ ಜೀವಾಳವಾಗಿದೆ. ಪದಗಳ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಜೋಡಣೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ನಾದಮಾಧುರ್ಯವು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿ ಪದ್ಯವನ್ನು ಹಾಡುವುದರಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಅದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕಂಠಪಾಠ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಫ್ರೋಬೆಲ್ ಅವರು ಶಾಲೆಯನ್ನು 'ಮಕ್ಕಳ ತೋಟ' (Kindergarten) ಎಂದು ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು 'ತೋಟಗಾರ' ಎಂದು ಕರೆದರು. ಮಕ್ಕಳು ಆಟ, ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಉಡುಗೊರೆಗಳ (Gifts) ಮೂಲಕ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಆನಂದದಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕು ಎಂಬುದು ಈ ವಿಧಾನದ ಮೂಲ ತತ್ವವಾಗಿದೆ.

ಮರಿಯಾ ಮಾಂಟೆಸ್ಸರಿ ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಜ್ಞಾನದ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲುಗಳಾಗಿವೆ. ಅವರ ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ಸ್ಪರ್ಶ, ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಶ್ರವಣದ ಮೂಲಕ ಕಲಿಯಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಮಕ್ಕಳ ಸ್ವಯಂ-ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ.

ಮಲ್ಟಿಮೀಡಿಯಾವು ಕಲಿಕೆಯ ವಿವಿಧ ಶೈಲಿಗಳನ್ನು (ದೃಶ್ಯ, ಶ್ರವ್ಯ, ಚಲನಶೀಲ) ಹೊಂದಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಇದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಮತ್ತು ಅಮೂರ್ತವಾದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಲು ಡಿಜಿಟಲ್ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಕ್ಷೇತ್ರ ಪ್ರವಾಸಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಅನುಭವವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತವೆ. ಅವರು ತಾವು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೈಜ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರವಾಸದ ನಂತರ ವರದಿ ಬರೆಯಲು ಸೂಚಿಸುವುದರಿಂದ ಅವರ ಭಾಷಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವೀಕ್ಷಣಾ ಕೌಶಲ್ಯವೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ಹೊಸ ಪದಗಳನ್ನು ವಾಕ್ಯದ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಕಲಿಯುವುದರಿಂದ ಅವುಗಳ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಬಳಕೆಯ ರೀತಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ನಿರಂತರ ಓದುವಿಕೆ (ಕಥೆಗಳು, ಪತ್ರಿಕೆಗಳು) ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಶಬ್ದಭಂಡಾರವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡುವುದು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ.

ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಚರಿಯು ಅವರ ಬೋಧನಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಂದು ಬೋಧಿಸಿದ ವಿಷಯ, ಬಳಸಿದ ತಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರ ಮುಂದಿನ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಯೋಜಿಸಲು ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ.

ಭಾಷಣ ಸ್ಪರ್ಧೆ, ಪ್ರಬಂಧ ರಚನೆ, ಚರ್ಚಾಸ್ಪರ್ಧೆ ಮತ್ತು ನಾಟಕಗಳಂತಹ ಪಠ್ಯಪೂರಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ತರಗತಿಯ ಕಲಿಕೆಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತವೆ. ಇವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಭಾಕಂಪನ ನಿವಾರಿಸಿ, ನಾಯಕತ್ವದ ಗುಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಭಾಷಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಕೌಶಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತವೆ.

ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಹಂತದ ಮಕ್ಕಳು ದೃಶ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ವೇಗವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಫ್ಲ್ಯಾಶ್‌ಕಾರ್ಡ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳು ಹೊಸ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು, ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೆಣೆಯಲು ಮತ್ತು ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದೃಶ್ಯೋಪಕರಣಗಳಾಗಿವೆ (Visual aids).

ಬೆಂಜಮಿನ್ ಬ್ಲೂಮ್ ಅವರ ವರ್ಗೀಕರಣವು ಜ್ಞಾನ, ಗ್ರಹಿಕೆ, ಅನ್ವಯ, ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ, ಸಂಶ್ಲೇಷಣೆ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಎಂಬ ಅರಿವಿನ ಹಂತಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಪಾಠದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿಯ ವರ್ತನಾ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಉದ್ದೇಶಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತವೆ.

ರುಬ್ರಿಕ್ಸ್ ಎನ್ನುವುದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು (ಉದಾ: ಪ್ರಬಂಧ ಬರವಣಿಗೆ, ಭಾಷಣ) ನಿರ್ಣಯಿಸಲು ಬಳಸುವ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಯಾಗಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾನದಂಡಗಳು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಣಿಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇದು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಒಲವು-ನಿಲುವುಗಳನ್ನು (Bias) ತಡೆಗಟ್ಟಿ, ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ದೃಷ್ಟಿ ದೋಷವುಳ್ಳ ಮಕ್ಕಳು ಸ್ಪರ್ಶ ಮತ್ತು ಶ್ರವಣೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೂಲಕ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಲಿಯುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಬ್ರೈಲ್ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಸ್ಪರ್ಶ ನಕ್ಷೆಗಳು (Tactile maps) ಮತ್ತು ಆಡಿಯೋ ಬುಕ್‌ಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದು ಅವರ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಸುಗಮಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇದು ಅಂತರ್ಗತ ಶಿಕ್ಷಣದ ಪ್ರಮುಖ ತತ್ವವಾಗಿದೆ.

ಈ ವಿಧಾನವು ಭಾಷಾ ಕಲಿಕೆಯು ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸದ ರಚನೆ (Habit formation) ಎಂದು ನಂಬುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಾಕ್ಯರಚನೆಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ, ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಡ್ರಿಲ್ (Drill) ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಭಾಷೆಯ ರಚನೆ ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಕರಗತವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಸ್ತೃತ ಓದುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕಥೆಪುಸ್ತಕಗಳು, ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಮತ್ತು ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಓದುತ್ತಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದದ ಅರ್ಥ ಹುಡುಕುವ ಬದಲು, ಒಟ್ಟಾರೆ ಕಥೆಯ ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ.

ರೇಡಿಯೋ ಕೇವಲ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಇದು ಒಂದು ಶ್ರವ್ಯೋಪಕರಣವಾಗಿದೆ. ಭಾಷಾ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾಷಣಕಾರರ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಚ್ಚಾರಣೆ, ವಾರ್ತಾ ವಾಚನ ಮತ್ತು ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಆಲಿಸಲು ಇದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಇದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಶ್ರವಣ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಚುರುಕುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿಘಂಟಿನ ಬಳಕೆಯು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ-ಕಲಿಕೆಯ (Self-learning) ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತದೆ. ಹೊಸ ಪದ ಎದುರಾದಾಗ ಶಿಕ್ಷಕರನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವ ಬದಲು, ತಾವೇ ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವುದರಿಂದ ಆ ಪದವು ಅವರ ಸ್ಮರಣೆಯಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಇದು ಉಲ್ಲೇಖ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು (Reference skill) ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ಸಿ.ಜೆ. ಡಾಡ್ಸನ್ ಅವರು ದ್ವಿಭಾಷಾ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರು. ಇದು ಗುರಿ ಭಾಷೆಯ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತೃಭಾಷೆಯ ಮಿತವಾದ ಬಳಕೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಕಠಿಣ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಶಿಕ್ಷಕರು ಮಾತೃಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಗುರಿ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಬೇಕು.

ಸಮಾಜದ ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಅನುಭವಿಗಳನ್ನು ತರಗತಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಸಂವಾದ ಏರ್ಪಡಿಸುವುದು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೈಜ ಪ್ರಪಂಚದೊಂದಿಗೆ ಬೆಸೆಯುತ್ತದೆ. ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಆಚೆಗಿನ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಜ್ಞಾನ ಲಭ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಗೃಹಕಾರ್ಯವು ಕಲಿಕೆಯ ಮುಂದುವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸಲು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ-ಅಧ್ಯಯನದ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು ಮತ್ತು ಕಲಿತದ್ದನ್ನು ಹೊಸ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಗೃಹಕಾರ್ಯವನ್ನು ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಸೃಜನಶೀಲವಾಗಿರಬೇಕು.

ಗಟ್ಟಿ ವಾಚನವು ಭಾಷಣ ಕೌಶಲ್ಯದ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಒಂದು ಸಾಧನವಾಗಿದೆ. ಓದುವಾಗ ಅಕ್ಷರಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉಚ್ಚಾರಣೆ, ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಧ್ವನಿಯ ಏರಿಳಿತ (Intonation) ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ, ಉದ್ಗಾರವಾಚಕ ಚಿಹ್ನೆಗಳ ಬಳಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರು ನಿಗಾ ವಹಿಸಿ ಸೂಕ್ತ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಬೇಕು.

ಮಕ್ಕಳು ಕಥೆಗಳೆಂದರೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ಭಾವಾಭಿನಯದಿಂದ ಕಥೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಕ್ಕಳು ಪಾತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಅವರಲ್ಲಿ ಕೇಳುವ ಆಸಕ್ತಿ, ಶಬ್ದಭಂಡಾರ ಮತ್ತು ಸೃಜನಶೀಲ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಸುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಧಾನವಾಗಿದೆ.

ಪಾಠ ಯೋಜನೆಯು ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿ ನಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ. ಅದು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಏನನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ (ಪೂರ್ವಜ್ಞಾನ), ಅವರಿಗೆ ಏನನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು (ಉದ್ದೇಶಗಳು) ಮತ್ತು ಹೇಗೆ ಕಲಿಸಬೇಕು (ಬೋಧನಾ ತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು) ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸುತ್ತದೆ.

ಎಚ್.ಇ. ಆರ್ಮ್‌ಸ್ಟ್ರಾಂಗ್ ಅವರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ ಹ್ಯೂರಿಸ್ಟಿಕ್ ವಿಧಾನವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಜ್ಞಾನದ ಅನ್ವೇಷಕರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶಿಕ್ಷಕರು ನೇರವಾಗಿ ಉತ್ತರ ಹೇಳುವ ಬದಲು ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ನೋಡಿದ್ದನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಚಾರ್ಟ್‌ಗಳು, ನಕ್ಷೆಗಳು, ಮಾದರಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಿತ್ರಗಳಂತಹ ದೃಶ್ಯೋಪಕರಣಗಳು ಅಮೂರ್ತ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ವಿವರಿಸಲು ಮತ್ತು ಕಲಿಕಾ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ.

ಈ ವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಭಾಷೆಯ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇತರರೊಡನೆ ಸಂವಹನ ನಡೆಸುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಷೆಯ ವ್ಯಾಕರಣ ರಚನೆಗಳನ್ನು ಬಾಯಿಪಾಠ ಮಾಡಿಸುವ ಬದಲು, ನೈಜ ಜೀವನದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಲು ಮತ್ತು ವ್ಯವಹರಿಸಲು ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ.